اشعار

هـمـه به يـارىِ پـروردگـار مى‌آئـيم            شـبـانـه‌روز سـرِ اين قـرار مى‌آئـيـم

بگو كه سنگ ببارد، بگو كه موشک و بمب            بگو كه هرچه شود، پاى‌ كار مى‌آئيم

پياده يا كه سواره، به پشت‌گرمىِ هم            چـنـان سـتـارۀ دنـبـالـه‌دار مـى‌آئـيـم

هرآنچه هم بشمارند، سعىِ بيهوده‌ست            كه گفته است كه ما در شمار مى‌آئيم؟

گرفته‌ايم به كف، پرچم شرف، زن و مرد            تهـمـتـنـانـه به اين كـارزار مى‌آئـيـم

بلوچ، فارس، عرب، ترك، تركمن، لر و كرد            همه، هـمه، هـمه با هر تـبار مى‌آئيم

اگر نظامى، اگر کـارمند و بازارى            اگر مـعـلـم، اگر خـانـه‌دار، مى‌آئـيم

جوان و پيـر ندارد، براى آنكه همه            شـويـم بر سرِ دشـمن هـوار مى‌آئيم

بگـو يـهـود بـدانـد بـراى آنـكه مـدام            درآوريـم از آن‌هـا دمــار مـى‌آئـيــم

غـبارِ فـتـنه اگر شهر را بگـيرد هم            براى يـارىِ حـق، در غـبار مى‌آئيم

به حكم آيۀ "إن تنصروا" در اين پيكار            همـه به يـارىِ پـروردگـار مى‌آئـيـم

فقط مپرس پس از رفـتنِ امام شهيد            چگـونه با غـم دورى كـنار مى‌آئيم!

کابـوس شبـانـه‌روز دشـمن، مائیم            خـسته نشدیم، روز و شب می‌آئیم

تـا شـب‌پـره‌هـا مـجـال پـیدا نکـنند            مـا فـاتـح سـنـگـر خـیـابـان‌هـائـیـم

داود رحیمی

از ابـرهـه و فـیـل بـگـویـم یـا نه؟            از فــتــح ابـابـیـل بـگـویـم یـا نـه؟

بر گـنـبـد آهـنـیـن خـود می‌بـالـی؟            از مـوشک سـجـیـل بگـویم یا نه؟

محمدطه مؤمنی

شمعیم، اگر که شعله‌ور‌ می‌گردیم            موجـیم که می‌رویم و برمی‌گردیم

از خـون شهـید، زندگی می‌جوشد            ما را بکـشـید، زنـده‌تـر می‌گـردیم

عباس جواهری رفیع

این ملـت شیـعـه از همه سر باشد            این جـنگ، هـمان نـبرد آخر باشد

این سیلِ خروش، وعدۀ سید علی‌ست            این بـعـثتِ شـیـعـیـان حـیـدر باشد

حسین ملکی رحیمی

در پیـش بـلا سیـنـه سپر باید کرد            در راه وصال، ترک سر باید کرد

با قیمت جان خود اگر هم شده است            از میهن خود دفـع خطر باید کرد

محمود شریفی

با وحـدتـمان ثـبـاتشان برهم‌خورد            افسانۀ سور و ساتشان برهم‌خورد

بـا هـمـدلـیِ مـلـّتِ ایـرانِ حـسـیـن            طـومار محـاسباتـشان برهم‌ خورد

مریم محبی نژاد

هرچند که زیر ترکـش غـم هستیم            شادیم که در معـرکه با هم هستـیم

گـفـتـند خـیـابان شده میدان جـهـاد            شب‌ها همه در خـط مـقـدم هـستیم

خاطره شیوندی

نازم به چراغی که جهان افروز است            ایران حـسـیـن تا ابد پـیروز است

در کرب و بلا اگر نبودی دیروز            یـاریِ ولـیِ اَمـرمـان امروز است

مریم محبی نژاد

هر بـار که لـحـظـهٔ سـحـر می‌آیـد            از بــارش سـجـیـل خـبــر مـی‌آیـد

بر ابـرهـهٔ زمان نشان خـواهم داد            از مـشت گـره کـرده چه برمی‌آید

نجمه پورملکی

این تازه شکـوه بای بسم الله است            این صبح همان حقیقتِ دلخواه است

از غـرّش ذوالـفـقـار حـیدر حـیدر            پیداست دوباره خیبری در راه است

میثم یوسفی

"من" را بگیر از من و خود را به من بده            آئـیـنـه‌ای بـرای تـمـاشـا بـه مـن بـده

این چشمه‌های خشک به دردی نمی‌خورد            پس رودهـای راهـی دریـا به من بده

از این خزان سوخته چیزی نمانده است            با اشک، نـوبهـار شکـوفـا به من بده

امشب هرآنچه غیر تو در سینۀ من است            از من بگیر و وعـدۀ فردا به من بده

مثل همیـشه حـال مرا رو به راه کن            غـم‌گریه را بگـیر و تسلی به من بده

صدها قـدم به سوی منِ خـسته آمدی            گامی به سوی عـالـم معـنا به من بده

کنج فراق و اوج تقرب به دست توست            در راه عـشـق، جـام بـلایا به من بده

حتی عذاب کردن تو غیر لطف نیست            پـس درد را بـدون مـداوا به من بـده

حبل‌المتین عبد گـنهکـار فـاطـمه‌ست            پس رشته‌ای ز چادر زهرا به من بده

تنهـا پـنـاه گـریـۀ فرزند، مـادر است            مادر! کـنار چادر خود جا به من بده

نگاهم در نگاه تو طنین‌اندازِ ایمان است            بگو از هرشبِ حمله، بگو که وقت طوفان است

بگو وقت جهاد است و کسی در خانه ننشیند!            وطن، امروز محتاج همین سیل خروشان است

جهادی که به هر مرد و زن و پیر و جوان واجب            جهادی که به حکمِ آیه‌های فتح قرآن است

چه می‌جویی؟ خدا؟ با ماست او، اینجاست این شب‌ها            چه می‌جویی؟ همه تاریخ با ما سربداران است

اگر عشقی‌ است در ما، نذر راه روشن فردا            اگر جانی است، آن جان خون‌بهای نصرِ ایران است

بیا ای لشکر پاکان! بیا ای جانِ تو ایران!            شلمچه، فکه و فتح‌المبینِ ما خیابان است

قسم به گـریه‌های نیـمه‌شب‌های طلائـیه            بدان ما برنمی‌گردیم! این راه شهیدان است!

به یاد جـبهـه‌‌ها بستـیم سربند علی مولا            بگو با ما بیاید باز هرکس مرد میدان است

سجاده سنگر است و دعا هم سلاح ما            تا آسـمـان کـشـیـده شـده شـاهـراه ما

در بین مسـجـدیم، کـنار سـپاه عـشق            قوّت گـرفـتـه است سـپاه از سـپاه ما

شیـطـان هراس دارد از این اتحادها            هر دم نـشـسـتـه منـتـظـر اشـتـبـاه ما

این قدرت نظامی و موشک به جای خود            او بیشتر بترسد از این «افـتـتاح» ما

اَشکوا اِلَیک؛ ما پدر از دست داده‌ایم            اما نـیـامـده‌ست به لـب هـرگـز آه ما

وقـت نـبـرد آمـده و وقـت آه نـیـست            جـوشن کـبـیـر ماست لـباس سـیاه ما

از مسـجـد آمـدیم به مـیـدان انـقـلاب            دست خـداسـت بین خـیـابـان پـناه ما

تا رفع فتنه ما همه در صحنه حاضریم            روزی بـهـار می‌شود اسـفـنـدمـاه ما

نشسته چشم به محراب جمکـرانی باز            که غرق گریه، دو رکعت غزل بخوانی باز

در اقـتدای تو چشمم سـتاره‌باران است            که مـحـو در هـیـجـان سـتـارگـانی باز

نشسته در وزش شور جمکرانیِ خویش            در اسـتـغـاثـۀ یا صاحـب‌ الـزمـانی باز

تو را به دست، سفرنامۀ شـقایق‌هاست            میـان وسـعـتی از بـاغ ارغـوانـی بـاز

نشـسته خـوانده‌ام اینجا نماز گریۀ خود            تو ایـسـتـاده پُـر از حـس آســمانی باز

کجای عـرش رهـا کرده‌ای عـبایت را            که گرد غربت از این شهر می‌تکانی باز

«دلم قرار نمی‌گیرد از فغـان، بی تو»            کدام گـوشۀ «محـراب جمکرانی» باز

مـا امـت بـصـیـر قـیـامـت بـپـا کـنـیـم            در راه انـتـقـام ولـی جـان فــدا کـنـیـم

امسال اگر چه داغ روی داغ دیـده‌ایم!            مـا عـاشـقـانـه راه شـهـادت گـزیـده‌ایم

سرشار از شـهامت و عزم و اراده‌ایم            هرچند زخـم خـورده ولی ایـسـتـاده‌ایم

ما شیـعـیـان عـتـرت و اولاد حـیـدریم            ما فـاتـحان غزوۀ احـزاب و خـیـبـریم

مـا زیـر بـار ذلـت دونـان نـمـی‌رویـم            دیگـر اسـیـر فـتـنـۀ سـازش نمی‌شـویم

دشمن بترس! عـمر تو دیگر تبـاه شد!            روز تـمـام ایـل و تـبــارت سـیـاه شـد

ما خـصم ظـالـمیم و به مظلوم یاوریم            از دشمـنـان دین خـدا، سـیـنه می‌دریم

صهیون اگرچه دشمنی‌اش را پدید کرد            با مکـر حـیـله رهبر ما را شهـید کرد

از ما اگر مجـاهـد نـسـتـوه را گـرفـت            آن پیر با صلابت چون کوه را گرفت

روباه و صیـد شیـر! نگـنجـد به باورم            دلـتـنـگ روی خـون خـدا بود رهـبرم

او کربلا نـرفـت ولی کـربـلایـی است            هـنـگـامـۀ شـهـادت او نـیـنوایـی است

همچون حسین، با لب عطشان شهید شد            عمری شهید زیست، که اینسان شهید شد

اهل ادب به شـوق روی آن مـه تـمـام            بودند مـنـتـظـر که رسد نـیـمه صـيـام

او رفت و اهل محفل شعرش به غم نشست            در نیمـۀ صیام، دل شاعـران شکـست

او مرد بود و هیچ فرار از خطر نکرد            روز خطر ز اهل عـیالش حذر نکـرد

جان را فدای نهضت و این انقلاب کرد            این مرگ سرخ را خود او انتخاب کرد

هر بار روی منبر روشنگـری نشست            با خطبه‌اش غرور" سگ زرد" را شکست

در آخرین خطابه چه زیـبـا و اسـتوار            فرمـود «لا یـبـایـع مثـله» حـسیـن‌وار

یارب چه شد؟ که جام بلا سر کشید و رفت            نشکو الیک، سید ما پر کـشید و رفت

شبِ ستیز، شبِ آذرخش و طوفان است            شب است و کوه دماوند آتش‌افشان است

شب است و از نفسِ شب گدازه می‌جوشد            شب است و از تنِ شب خون تازه می‌جوشد

شب است و شعله‌کشان است شور خون‌خواهی            تنوره می‌کشد از جان تنور خون‌خواهی

ز هر کـرانـه نـدای قـیـام خـاسته است            به خواستاری خـون امـام خـاسته است

قسم به شـعـشـعـۀ نـور در پـگـاهِ نَـبَـرد            که خصم درنَبَرَد جان به گرمگاهِ نَبَـرد

به خشم و شعله، زمین شور نینوا دارد            امــام خــامـنــه‌ای دیـده بـر شـمـا دارد

شـمـا کـه راه‌نــوردانِ آسـمــان بــودیـد            شما که در هـمۀ قـرن قـهـرمـان بـودید

مسلّم است که میدان تهی نخـواهد ماند            به شب دوباره خیابان تهی نخواهد ماند

سـلام ای یــلِ نــام‌آورِ شـهــیـد! ســلام            امـام خـامـنـه‌ای، رهـبـر شـهـید! سـلام

ببین که شعلۀ خـشمیم و تیغ شمـشـیریم            قـسـم به خـون شـما انـتـقـام می‌گـیـریـم

خبر دهید به شیطان که بی‌عدد شده‌ایم            و راه مـحـو تـلاویـو را بـلـد شـده‌ایـم

دلاورانِ سـتـم‌سـوز خـطـّۀ خـورشـیـد            برآمـدنـد به خـون‌خـواهی امـام شهـید

بر آن شدند که این بار لشکر انگیزند            و پـایـه‌هـای تـلاویـو را فـرو ریـزنـد

بگو به لشکر فرعونِ غرقِ نخوتِ خویش            که کرکسان تو کاری نمی‌برند از پیش

عصای شعله به صهیون رسیده «فَانفَجَرَت»            تبارک الله از این اقتدار، از این عظمت

هلا بـتـرس! از آزادگـان پـیـرِ خـمین            ز بانگ هر شب این ملت امام حسین

اگرچه خیبر و سجیلمان همیشه رهاست            سلاح ما همه تسبیح حضرت زهراست

سلاح شیعه همین بوده در تمام مسیر            همین دم صلوات است و غرّش تکبیر

که ما جماعت نوریم و جمعتان ظلمات            و روی سازشمان نیست با شما، هیهات!

به حرمت همۀ کودکان غرق به خون            بلند می‌شود آواز «مرگ بر صهیون»

بگو که «فتح» به گوش سکوت خوانده شود            مگر که فاتحۀ عـنکـبوت خوانده شود

شب است و ضربۀ تیغ علی‌ست در شب قدر            و ردّ نور قـدم‌های مصـطـفی در بدر

اگرچه باز فـدا می‌شود حـسیـن زمان            عزا مگیر و به گوش جهان حماسه بخوان

اگر چه فـرق عـلی زمـانه مُـنـشق شد            عزا مگیر که رؤیای حق محـقـق شد

هلا سپاهِ کـمانگـیرِ مردِ جان بر کف!            نشان بگیر! فدایت شوم، بزن به هدف!

بزن که بارشِ تـیرِ ستاره دیدنی است            بزن که شیون صهیون دوباره دیدنی است

بزن که شعـلۀ فـانوسِ غـزه برخـیـزد            مگر به عزم تو قـقنوسِ غزه برخیزد

بزن که «فتح» به گوش سکوت خوانده شود            بزن که فاتحۀ عـنکـبوت خوانده شود

دور شد باز هم آن همدم و دمساز از ما            ماند در خاطره‌اش آن همه پرواز از ما

رمـضان دیـدۀ ما را به خـدا بـیـنا کرد            اشک‌ها ماند در این ماه پس‌انداز از ما

نیمه‌شب دل بکن از بستر و بسیار مگو            دور شد فـرصت پیـدایی آن راز از ما

رمضان رفت ولی روزه و قرآن باقی‌ست            چهـره کی پوشد این پنجـرۀ باز از ما؟

تو اگر قدر بدانی همه شب‌ها قدر است            نگرفـتـه‌ست خـدا فـرصت ابراز از ما

تا نفس هست، خدا هست که برکت بدهد            که فـقـط می‌طـلـبد غـیرت آغـاز از ما

باز هر صبح و شب آفاق پُر از جلوۀ اوست            هر اذان دعوت عشق است به آواز از ما

الوداع ای عطش و گریه و لبخند و سکوت            هر سحر یاد کن آه ای رمضان باز از ما

ای نگـاه تو کـلـید بخت خوش‌اقـبـال‌ها            کاش دیدارت مُیسَّر بود در این سال‌ها

ندبه‌ات آرامش نابی به دل‌ها هـدیه داد            دورمان کرد از هجوم پوچ قیل و قال‌ها

هر سحر بعد از نماز صبح، حافظ خوانده‌ایم            تا بیاید نامت ای فـریادرس! در فـال‌ها

در نماز عیدمان هم آرزویی جز تو نیست            این‌که پایانی شوی بر جنگ‌ها، جنجال‌ها

آخرین افطاری این ماه نزدیک است و کاش            روی ماهت جلوه‌گر باشد در استهلال‌ها

نیست ما را جز در لطف تو امیدی، ببخش            ای که بر این سینه‌ها یک ماه تابیدی، ببخش

رفت تا یکـسال دیگر باز مهـمانت شوم            جمع شد سفره، اگر خوبی بدی دیدی ببخش

ما پـشیـمـانـیم جـان فـاطـمـه مـا را ببین            این شب آخر اگر ما را نبخشیدی، ببخش

فطر ما خوشنودی پیغمبر و آل علی‌ست            مرحمت فرما و‌ ما را این شب عیدی ببخش

از رخت شرمنده‌ایم این روزها یابن الحسن            پای هر عصیان ما چون ابر باریدی ببخش

یـا عـلـیُ یا عـظـیـمُ یا غـفـورُ یا رحـیـم            ما طفیل عشق تو هستیم و تو ربّ‌العظیم

ماه رحمت، ماه اوج شرمساری‌های ماست            بار عـام مهـربـانی‌هاست، این ماه کریم

روح خود را شستشو دادیم در نهر رجب            قلب ما بی‌تاب مولا گشت و شد قلب سلیم

کافـر طاغـوت مانـدیم و مسلمانت شدیم            راه ما هموار شد با این صراط‌ المستقیم

ابتدای استعـاذه، سنگ ردّ بر خود زدیم            تا گریزد هرچه در ما هست شیطان رجیم

ما اسیـران حـصار نـاکـسی‌های خـودیم            فتح این خیبر، فقط با توست فتاح‌العـلیم!

مطمئنم هر شب ما با حضورت «قدر» بود            کاش می‌ماندیم با تو از همان عهـد قدیم

دور باطل بود دوری از «امام» و، بعد از این            بر در این خانه مسکین و اسیریم و یتیم

تا تحـقـق یـابد آئـین «کـمال الانقـطاع»            گوشۀ مـیـخـانۀ چـشـم تو باید شد مـقـیـم

بوی آواز پـر جـبـریل را خـواهد شـنـید            هرکه روحش در سحرگاهان شود مثل نسیم

راه‌هـای آسـمان را می‌گـشـاید رو به ما            زنـدگی در سـایـه‌سـار بـال‌هـای یاکـریم

ماه‌جان! ای نور حق! بر تار و پود ما بتاب            می‌شود ابـریشم تـسلـیم، با تو این گـلـیم

ذکر «بِسْمِ اللَّهِ مَجْرَاهَا» ست اسم اعظم و            با همین کشتی‌ست از طوفان به ساحل می‌رسیم

به اذن حضرت صاحب، امام بر حق ما            که اوست در همه‌ دوران ولی مطلق ما

به اذن او که زمام امور در کف اوست            هزار جان گرامی نشسته در صف اوست

به اذن او که دلیل حـیات اسلام است            هـمان که آمـدنـش، خـرّمی ایـام است

به اذن او که به شوق عنایتـش هستیم            و تـحـت سـایـۀ امن ولایـتـش هـستـیم

به اذن او و حضور همیشه غـالب او            که دست خویش گذارم به دست نایب او

چه نائبی که به نام و مرام خامنه‌ای‌ست            هنوز رهبر ایران، امام خامنه‌ای‌ست

چه نائبی که حرارت به این چکامه دهد            چه رهبری که همان راه را ادامه دهد

ببین که نور پدر در شمایل پسر است            پسر، کدام پسر؟ او جوانی پـدر است

که مـاه خـامـنه‌ای و ستـاره خـامنه‌ای            دوباره عزت ایران، دوباره خامنه‌ای

دل از رسـیـدن او الـتـیـام مـی‌گـیــرد            قـسـم به خـون پـدر، انـتـقـام می‌گیرد

نـوید صبح بر این تـیره شام تاریکـیم            قسم به خون پدر، ما به قلـّه نزدیکـیم

به جوش آمده دریای سرخ غیرت ما            بیا بـیا که رسـیـده‌ست وقت بیعـت ما

سلام مـردم ایـران! سـلام! برخـیـزید            برای بیـعـت با ایـن امـام بـرخـیـزیـد

دل سیاه شیاطین دوباره بی‌ تاب است            امید دشمن از این انتخاب بر آب است

امـید دشمـنـمـان را شـکـسـت این آقـا            بدان که رهـبر پیـروزی است این آقا

امـام عـصر چو دست دعـا نگه دارد            خـداش در همه‌ حال از بلا نگه دارد

ای خاک پاک! کشور من! استوار باش            مثل هـمیـشه محـکـم و با اقـتـدار باش

ایران مـهـربـان من! ای نام دلـنـشـین!            ای مــادر یـگـانـۀ مـا! مـانـدگـار بـاش

با من بخـوان حـقـیقـت فـتـح قـریب را            دل خوش به صدق وعدۀ پروردگار باش

دشـمـن به قـصـد بـردن ایـمـانت آمـده            محـکـم‌تـر از همیشه بیا پـای کار باش

چون رهبرت که مشت گره کرده شد شهید            تا لـحـظـۀ شـهـادت خـود پـایـدار باش

برخیز و مشت کن غم و اندوه خویش را            آتش‌فـشان شور و شعور و شعار باش

بر جان دشمنان قسم خورده مرگ شو            بر چشم دشمنان قسم خورده خار باش

میدان حـریف می‌طـلـبد پس قـیـام کـن            پرچم بگیر بر کف و دل بی‌قرار باش

دست خداست بر سر ما، وعده را ببین            باطل شکـست می‌خـورد امیدوار باش

از عمق جان خویش بگو مرگ بر یهود            پیـروز و سربلـند در این کارزار باش

هـنگـام جـنگ آمده " نـادِ عـلی" بخوان            بر فـرق دشـمـنان عـلی ذوالفـقار باش

نمی‌تـرسـیم ما از داغ‌هـا و تـلخـكـامی‌ها            نمی‌ترسیم ما از های و هوی این حرامی‌ها

برای ما كه معلوم است حقه بازی این‌ها            نمی‌تـرسیم هرگـز از تـرقـه‌بـازی این‌ها

نمی‌ترسیم از دشمن، ز تهدید و ز تحریمش            اگر دریای خون باشد، نمی‌گردیم تسلیمش

نمی‌ترسیم از آتش، كه ما از نسل زهرائیم            و قطره قطره قطره از پی هم، موج دریائیم

كه ما حقیم و هرگز از كف باطل نمی‌ترسیم            شهادت افتخار ماست، از قاتل نمی‌ترسیم

نمی‌خواهیم سازش را و از چالش نمی‌ترسیم            كه ما از داعش و از بدتر از داعش نمی‌ترسیم

بترسید از دمی كه خون به رگ‌هامان به جوش آید            همان روزی كه دریای تشیع در خروش آید

بترسید از همین بغضی كه عمری در گلو داریم            بترسید از شهادت، چون كه آن را آرزو داریم

بترسید آری آری چون كه ما از نسل طوفانیم            و طومار شما را عاقبت در هم بپـیچانیم

كه ما از غصه‌هامان قصه‌ای بشكوه می‌سازیم            ز سرهای شما تا آسمان‌ها كوه می‌سازیم

چه پیروزی، چه مرگ، آل علی خوشبخت خواهد بود            بدانید انتقام ما ز دشمن، سخت خواهد بود

بدان بیت المقدس عاقبت آزاد خواهد شد            بقیع آن روز با عشق علی، آباد خواهد شد

امروز جهان تشنۀ یک فتح جهانی‌ست            تاریخ در اندیشۀ یک خـانه‌تـکانی‌ست

با لطف خدا موقع پیکـار بزرگ است            در پنجۀ شیران عـلی، گلۀ گرگ است

هر کس که حمایت کند از ظالم و جانی            نـابـود شـود بـا دَم این شـور جـهـانـی

مـاه رمضان ماه دعـا، ماه صیام است            با لطف خـدا کار سـتـم‌کـار تمـام است

تنها نه که یک جمعۀ آن جمعۀ قدس است            هر جمعۀ ماه رمضان جمعۀ قدس است

سید عـلـی خـامـنـه‌ای جِـلـوۀ ماه است            گـفـتار حکـیـمـانۀ او نـقـشـۀ راه است

با لطف خدا مهـلت صهـیون به‌سر آید            از مـرگ تـلاویـو بـه‌زودی خـبـر آیـد

با موشک خیبرشکن و موشک سجیل            برچـیـده شود نامۀ صهـیـون به‌ ابابـیل

از هر طرفی بر تن صهیون شرر افتاد            با آل عـلـی هر که در افـتاد، ور افـتاد

هـمـيـشه بـازی دنـيـا هـمـين نمی‌مـاند            بساط غصب در آن سرزمين نمی‌ماند

به خويش آمده دنيا، زمان بيداری‌ست            اسير جهل، جهان بيش از اين نمی‌ماند

زمين، به گفتۀ قرآن -كه نيست غير از حق-            هميـشه در كـف مستـكـبـرين نمی‌مـاند

برای عـبـرت دنـيا نـوشـته شد تـاريخ            چـنان نمـانـده و هرگز چـنين نمی‌ماند

هزار زخـم به فـرمـاندهـان اگر بزنـند            چه بـاک؟ قـافـله بی‌جـانـشين نمی‌مـاند

به مادری كه جوانش شهيد گشته، قسم            كه شهر قـدس، يهـودی‌نـشين نمی‌ماند

نگاه كن كه جهان يک‌صدا فلسطين است            امـام گـفـته و حـرفـش زمـين نمی‌ماند

نازم به یلی که پرچـمـش قـرآن بود            بر آن همه زخم، مرهمش قرآن بود

با مشت گره کرده چو در خون غلتید            هم‌صحـبت آخـرین دمـش قـرآن بود

افشین علا

مـردم همه دیـدنـد که خـاشـع بـودی            با دشمن دین، هـمیـشه قـاطـع بودی

با مـشـت گـره کـرده زمـین افـتادی            مصـداق حـدیـث «لایـبـایـع» بودی

محمدحسین چاوشی

بـگـذار شُـکــوهِ مـا تــمـاشـا بـشــود            تـا درس بـرای اهـلِ دنــیــا بــشــود

یـا رب! مــددی کـن گـرهِ ایـن ایّــام            بـا مـشـت گــره کــرده او وا بـشـود

محمد پورمرادی

مرد و زن‌مان، مالـک اشـتر هستیم            جان‌بـرکف این ملت و کشور هستیم

ما بر سـر خـصـم، بارش سـجـیـلـیم            ما مشت گـره کـرده رهـبـر هـسـتیم

صامره حبیبی

تـا کــور شـود خـصـم بــدآوردۀ تـو            پـابــنـد تـوأیـم و دسـت‌پــروردۀ تــو

باهم بـودن به قـصد نـابـودی خـصم            رازی‌است در آن مشت گره کرده تو

ناصر فیض

این دست، نشان‌ست، علمدار حرم را            افتاده ولی باز گـرفـته‌‌ست، عَـلـم را

با مشت گره کرده به ما، رهبر ما گفت:            اینگـونه بـگـیریم گـریـبـان سـتـم را

قاسم صرافان

مردانه به سوی جـنـت الاعـلا رفت            پـرواز کـنـان بـه دیـدن مـولا رفـت

جان داد و نداد دست در دست یزید            با مشت گـره کرده از این دنیا رفت

محمد حسین رحیمیان

آسمان را، خاک را، گودِ جهنم می‌کنیم            قـاتل خـورشید را با گور همدم می‌کنیم

نیست حاجت به معاد و آخرت، که بهر‌ او            در همین دنـیا جـهـنم‌ را فـراهم می‌کنیم

عید ما را گر عزا کرده‌ست دشمن، باک‌ نیست            ما تـمـام سـال را مـاه مـحـرم می‌کـنـیـم

یک نفس آرام نه، یک ضربه بی‌فرجام نه            هر زمان آتش به‌پا از سوز این غم می‌کنیم

گر که تردیدی‌ست عزرائیل را از قتلتان            ما به ضرب تیغ خود او را مصمم می‌کنیم

ما به سوی مرگ می‌تازیم پاکوبان، ولی            جان دیوان را به خود اینجا مقدم می‌کنیم

تاج‌داران شهـادت را سر تـسلـیم نیست            پیش تو‌ ای دیو! پنداری که سر خم می‌کنیم؟

در دلت سودای عالم بود؟ کودک‌خوار پیر!            ما تو را بار دگر رسوای عـالم می‌کنیم

انتـقـام کـشـتن یار امام عـصر چیست؟            شر اسرائیل را از این جهان کم می‌کنیم